წამოწოლილი წიგნს კითხულობდა, როცა წარბები აებურძგლა და გადაწყვიტა დაეხატა, ოღონდ სიტყვაშემცველი ბგერებით, მაგრამ გულის სიღრმეში თვითონაც იცოდა, რომ მუნჯი იყო.

მწერებით სავსე აივანზე გავიდა, სკამზე ჩამოჯდა, პირი გააღო, ტვინი გაანიავა და მუნჯურად წაიღიღინა: ”ყოველ ადამიანში, იფარება სხვადასხვა ადამიანთა და შესაძლებლობათა პოტენციალიო”…

ვიზრდები…ვიზრდები…ვიზრდები, ჰოდა ნარკოტიკი ვარ და გამომიყენეთ!!!

სიმღერებიც ემოციებათ ჰქონდა დაყოფილი. ამოიჩემა ერთ-ერთი ემოცია და იქამდე უსმინა, სანამ ფრჩხილები არ გაულურჯდა. შემდეგ მაისური და შარვალი გაიხადა, მაღალყელიანი, თბილი ფეხსაცმელი ჩაიცვა, ხელებზე ”მეორად ბაზარზე” ნაყიდი მწვანე, ნაქსოვი თათმანები გაიკეთა და ქუჩაში გავარდა…

-და მაინც, რა არის განმეორების ესთეტიკური ფასი?

-ამბობენ, რომ ეს გენიალობაა შრომისა და გარჯის დაუშრეტელი უნარისა.

-მემგონი ძალიან ცუდი განსაზღვრებაა, მაგრამ სრულიად გამოსადეგი კია მაძებრისთვის…

პარკში მდგარ, საღებავგადაცლილ სკამზე წამოწვა, გაიზმორა და ხერხემალი გაუტკაცუნდა. თვალების დახუჭვა ეზარებოდა და იძულებული იყო ეფიქრა იმ წყვილებზე, რომლებიც მხოლოდ პეტინგით კავდებიან.

როცა ფეხზე წამოდგა და პარკის მიყრუებულ ბილიკს გაუყვა, დაინახა, როგორ მასტურბირებდა ჭუჭყიანი, პარაზიტი ბოშა, მაგრამ რას გააკეთებ ამ ქვეყანაზე, ამას მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარია აიძულო ადამიანები იფიქრონ, რომ რაღაც გააკეთე…

Advertisements