მის რეჩედიც დისტანციური პულტით მართავდა ციფერბლატის სამ ისარს, მაგრამ ყველას ჩვენ ჩვენი ნისლი გვაქვს და რთულ სიტუაციებში უმეტესად ამ ნისლის უკან ვიმალებით ხოლმე.

როდესაც მარჯვენა თვალზე გაბზარული სათვალე მიკეთია, ვგრძნობ რომ სრული ინტეგრაცია არ მინდა, მაგრამ სრული დეზინტეგრაციაც ნაცრისფერი ელექტროშოკის საცეცებამდე მიმიყვანს.

და მაინც, როგორ წარმოგიდგენიათ მოოქროვილი, ვერტიკალური სიურეალისტური უკანალი?

-ჩემი კატა, ლუსი ფიქრობს, რომ სიურეალიზმი ჭკუით სავსე კოლოფია, ხოლო ჭკუა ავადმყოფობაა, ტკივილს გაყენებს, მაგრამ არავინ მიიჩნევს ავადმყოფობად…

თქვენს ტვინში მდებარე ძეგლებიც, შეიძლება შეცვალოს ოქრომ და გრანდიოზულმა პროპორციებმა, ალბათ იმიტომ რომ გაქვავებულმა ფალოსებმა დაისაკუთრონ ჩვენი ტერიტორია…

სამყარო ხომ გაფრცქვნილი ფორთოხალია, ხოლო ჩემსა და იდიოტს შორის ის განსხვავებაა, რომ მე გიჟი ვარ, ნარინჯისფერი სათვალით.

აუცილებელია გაურკვევლობა მიმოფანტო, ამაზე ბევრი წამოეგება…

ხოდა, ყველაფერი იქამდე მიდის, რომ მალე ჩვენი რეალობა დეპრესიის ერთ-ერთ ფორმად გადაიქცევა.

Advertisements