Christel Arnold,Königinnen

„სურვილები“ თავისი თავისადმი ერთგვარ რელიგიურ გრძნობას გვიღვიძებს, ჩვენს არსებაში სხვა ცხოვრებას ვცემთ პატივს; ამ შემთხვევაში „სურვილები“ უსაშინლეს უბედურებად იქცევა, უბედურებად რომელიც მოკლებული არაა იმედს…

მე ადამიანი კი არა „სახელი“ ვარ, უბრალო აბრა, რომლის „ქვესათაური“ მექანიკურად და ამასთანავე ვერტიკალურად გვეუბნება: „აქ შეიძლება კაცმა თვითონ წეროს“…

მეც ხომ უკვე ჯამბაზი ვარ, რომელიც თოკზე ცეკვავს უფსკრულის პირას…

ხოდა, წავალ მე ბროკენზე ვალპურგის ღამეს და ჩემიანებს მოვინახულებ. ისინიც ხომ საწამლავს ქმნიან, იდეათა კონცენტრაციით…

09.01.11