You are currently browsing the category archive for the ‘პროზა’ category.

ჩემი ტვინის ციფერბლატის მარჯვენა მხარეს, გაყვითლებულკედლებიანი ფსიქიატრიულის ეზოში გახუნებული ნაძვი იდგა, ნაძვს მარცხნიდან სამფეხიანი მაგიდა ჰქონდა მიდგმული, მაგიდაზე კი უტოპიური „თვითნიველირება“ იდო, რომელსაც ყოველ დილით უზმოზე მიირთმევდა ჰაინრიჰი დაობებულ ყველთან ერთად.

ფსიქიატრიულის ჭიშკართან თოკი იყო გაბმული, სადაც თასმებგადაბმული ფეხსაცმელები ეკიდა. ალბათ ამიტომაც დადიოდნენ ჰაინრიჰის ტომარაშემოცმული მეგობრები ფეხშიშველები. ისინი ცაზე მიხატულ ეპოქას შესცქეროდნენ, თან ჭუჭყიან შუბლებზე გაკრული ხელით ეწერათ „გატკეპნილი წარსული“…

ტვინის უჯრედებზე ჩამოკიდებულ ნოტებს ისინი ექსტაზში ჩაეგდო, ბარბაცით დადიოდნენ და ერთხმად ჩურჩულებდნენ: <ჩვენ ხომ ღმერთი მივახატეთ ცაზე>….<ჩვენ ხომ ღმერთი მივახატეთ ცაზე>….

ჰაინრიჰის მეგობრები ხშირად თამაშობდნენ ჭაღზე ჩამოკიდებული დაწნული თოკით, შემდეგ ფითრდებოდნენ, არჩევანს კი ისევ თითქმის გასამკუთხედებულ საწოლებზე აჩერებდნენ. ჰაინრიჰი მათ საწოლებს მზისფრად ხატავდა, ზედ მართკუთხედებად დაჭრილ ორგაზმსაც აწებებდა, შემდეგ კი ისევ ამოვარდებოდა ქარი და მისი ცივი თათმანები ახლიდან ეკიდებოდნენ ცის საშოსთან, საიდანაც ყოველ ხუთ წუთში ერთხელ მელანქოლიკი კლავიშები კნაოდნენ, თითქოს იმპერიალისტური ძალაუფლება მათ სულს აუპატიურებდეს, როგორც ვერტიკალული ილუზია მოძრავ ხელოვნებას.

ბრბოდან მოსული ლუსი ყოველ კვირადღეს სტუმრობდა ჰაინრიჰს. არც დღევანდელი დღე ყოფილა გამონაკლისი. იგი დილაუთენია მიადგა ჩემი ტვინის ციფერბლატის მარჯვენა მხარეს და ჰაინრიჰის ფანჯარაზე კაკუნი დაიწყო. ჰაინრიჰი რბილი ნაბიჯებით გამოვიდა ეზოში, გამხმარ ბალახზე მთვრალი პინგვინივით დადიოდა, თვალები გადმოეკარკლა და აღგზნებული ზაზუნასავით იყურებოდა.

ლუსის წითური თმა და თეთრი კანი ჰქონდა, მაგრამ გაყინული ატამივით უსურნელო. როგორც ყოველთვის შიშველი იყო და მხოლოდ მარცხენა ფეხზე ეცვა თეთრი წინდა, ჟოლოსფერი ზოლებით.

ლუსი და ჰაინრიჰი სამფეხიან მაგიდას მიუჯდნენ, ჰაინრიჰმა მას მარცხენა მკერდზე ხელი მოკიდა, შემდეგ საათის წკარუნივით დაიწყეს „ეგზისტენციალური უკმაყოფილებით“ დასველებული დიალოგი:

(ლუსი)-რატომ ხარ თვითკმაყოფილი იდიოტი?

(ჰაინრიჰი)-არ ვიცი! ალბათ დინამიტების ბიზნესი, რომ დავიწყე?

-მეზარება ცხოვრების ჯვარზე სეირნობა…

-და ეხლა შენ ადამიანი ხარ?

-არა, მაგრამ ვიცი, რომ ვიქნები…

-როდის?

-მაშინ როცა საათი წიკწიკს შეწყვეტს და დალის ნახატებთან მხოლოდ „პეტინგი“არ მექნება საერთო…

-შენც კატა მურივით გიწერია სიკვდილი…

-თავი დამანებე!

-მართალი ხარ…სიცოცხლე ერთია, მაგრამ ცხოვრება სხვა…

-გიყურებ და ცეცხლით შემოსილი საახალწლო ნაძვისზე მგონიხარ…

-თოვლი დაგავიწყდა!..

-არ მჭირდება თეთრი თოვლი შავი ჩრდილით…

-არავინ შემოგხედავს თუ ამ ბოდვას არ გადაყრი…

-ათეისტი მამაძაღლი ხარ…

-ჭაღზე ჩამოკიდებული დაწნული თოკით გითამაშია ოდესმე?

-რომ დავბერდები ვითამაშებ ალბათ…

-სიბერემდე ჯობია…

-ჯერ მეშინია წითელი აღმაგზნები თვალების დანახვა…

-წადი მაშინ დაიძინე… უკვე დროა მოკვდე…

…ლუსი წავიდა, მაგრამ ჰაინრიჰის გონებაში ისევ მოძრაობდა ჟოლოსფერზოლებიანი წინდა, შემდეგ ობიანი ყველის ბოლო ლუკლმაც ჩაკბიჩა და ჩაეძინა. იგი მელოდიურად ხვრინავდა, თან ციფერბლატის ბლანტ სიზმრებს ხედავდა: „მარილიანი ენები და თითები ერთმანეთზე ეწებებოდათ, მაგრამ ლუდი მაინც პირდაპირ ბოთლიდან დალიეს“…

Advertisements

Jacek Yerka

სამკუთხედი ოთახის შუაში გვამივით იდო, როცა ემოციები ელექტრონით დამუხტული ძაფივით გაუწყდა, ნაწყვეტები კი ღამემიკერებული დასაქოქი მარიონეტივით დატრიალებდნენ ალუზიას, რომელიც ლურჯმა „დამავოიმ“ ჩაუდო გვამივით გაფითრებულს და დაღმართზე მიმავალს პირდაპირ მუცელში, მკერდისა და კუჭის გასაყარზე…

ჰიპოპოტამების ნერვებს მარჯვენა, დასაქოქი ხელით ვეთამაშებოდი, თავი ნაცისტი მეგონა, მაგრამ „ჰიტლერს ჰერკულესისგან ძლივს ვარჩევდი“. გაორების დროს ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ მაგიდებთან მსხდარ „გვერდითა ლოჟის ზეკაცებს“ ყვითელკბილება მეძავებივით მოუხდებოდათ ფალოიმიტატორები გარნირით, რომელსაც კაპები უმზადებდნენ, სანამ მოტვლეპილ თავებს გამოყოფდნენ ვაგინიდან.

ირეალურ ეროტიკასაც მოსწყვეტია ნოტები, რომლებიც „უმლაუტებივით“ მასხდნენ თავზე, თითქოს უტოპიური სოციალიზმი თავს იკლავდეს, მაგრამ კომუნიზმი თავზე გვეხვეოდეს, როგორც უხუცესებს ეხვევათ სტალინისა და ლენინის „ინტერნაციონალური ვალი“.

აი, ხომ ხედავთ სინონიმებიც იმსხვრევიან…

გასაჭურისებულმა ჰიპოპოტამებმა სუფლიორების ორიენტაციაზე თამაში ისწავლეს, მაგრამ მაინც არ იყო გზა სამოთხისკენ, სადაც ჯეიმს ენსორს ქრისტე შეყავდა  ბრიუსელში…

მეღიმება როცა მახსენდება, რომ ხულიო კორტასარსაც ჩემნაირი გადაბმული წარბები ჰქონდა და ისიც მთვრალივით წერდა, როგორც ათი საათის თმააბურძგნული მოჩვენება. მასაც ხელში ეჭირა საზოგადოებრივი ნაკვთები და მაინც აწუხებდა ეგზისტენციალიზმი, რომელიც ნალექიანი ვარსკვლავივით ბჟუნტავდა და ორად იჭრებოდა აფილოსოფიურ თანამედროვეობაში…

ქუხს თუ ფეთქავს არ ვიცი…

მაგრამ ვიცი რომ მოდიან, თან პირაპირ ჩემს ტვინში სახლდებიან და მერე კაკანებენ…

კაკანებენ სექსზე, გრძნობებზე და ბოლოს ისევ ემოციებად იქცევიან, რომლებსაც პრეტენზია აქვთ მიემსგავსონ მუსიკას.

(მუსიკა ისევ ასიმეტრიულად წყვეტდა ეროტიკის ძაფებს)…

ტანზე სიცარიელეს იხატავდა და ისევ უსასრულობამდე მიდიოდა,  ბოლოს კი გუგულის ბუდეზე გადაფრენას ისევ სხვა ასწრებდა…

René Magritte-"Homage to Mack Sennett"

ფანჯარაზე მიტყეპნილ ეროტიკულობას თავზე ტომარა ჩამოეცვა, გვერდზე კი მთვრალი, ციტრუსის სუნათ აყროლებული „დეფორმაცია“ ედგა. ორივე მაგრიტის ნახატებს მაგონებდნენ, მაგრამ დუეტში ლაპარაკის შემდეგ, ისევ ვტოვებდი ლორწოვან კვალს, როგორც ლოკოკინის სამდღიანი მოგონება.

ნესტიან მაგიდებზე ისევ აწყვია უჯრედული კატაკლიზმები, რომლის ქვეთავებიც სკალპერდასმულ გვამებს მაგონებს, ცარიელს და პეპლის უპეპლო ჭუპრივით გამოფიტულს…

თოვლი ფოლკნერის გაურკვეველი ფანტაზიასავით გაფანტულიყო. ბავშვებს ხის ტოტებზე ცერა თითები გაეჭრათ, თოვლზე წითლად კლასობანას ცხრილი მოეხატათ, ქვის მაგივრად კი მანდარინს ისროდნენ…

ვიტრინის მინაზე მიტყეპნილი ძუძუსთავებივით სრიალებდნენ ემოციები მოზარდის ფანტაზიაში…

ოთახში გაკრული რელიგიებიც ნაღეჭი „კევებით“ იყო სავსე. ისინი თავისუფალი ვარდნით ამზადებდნენ დედამიწის საშოსთან მოძრავ, გაყინულ სიხშირეს, რომელსაც ჰიპოპოტამები აჰიგიენურ, მოტვლეპილ თავებზე გამჭოლი მზერებივით იკრავდნენ…

ბარტონის ნახატები ტუჩებს ლურჯი მელნით იღებავდნენ, თვალებს კარკლავდნენ, თმებზე ყვავებს იწებებდნენ და რიტმულად ფიქრობდნენ უგემოვნობაზე, რომელიც ზოგჯერ საზოგადოებაში ინტეგრაციის ერთ-ერთ მიზეზად მეჩვენება…

სიკვდილი ისევ აკაკუნებდა გაფითრებული სახით, მე კი მეგონა, თითქოს ვუდი ალენის „კანგადაკრულ“, ნაკვთებჩაყრილ სახეზე კარტოფილები ამოდიოდნენ და ფსიქოთერაპიაც პირდაპირ ყვითელი ჯადოქრის კარზე მთავრდებოდა…

კარებთან ჭუჭყიანი ჩვარი ეგდო, ზედ გამხმარი პურის ნამცეცები ეყარა… კატების კნავილი ისმოდა…ბოლოს ისევ გამახსენდა ჩვიდმეტი იანვრის „სამჯერჭორფლიანი“ ემოცეიები:

მოხეტიალე მზერები. ზეპპელინიანი მზერები. ჭორფლიანი მზერები.

მთვარე ჩავიდა. ისინი ჯერ კიდევ ელოდნენ ყველა პასუხს.

ტყუილად ელოდნენ. მათ ჭორფლებზე თავიანთი პასუხები ეყარათ.

მათ ერთმანეთი ჰყავდათ, ან გვყავდა.

იატაკი წვიმით იყო გაჟღენთილი. ნაბიჯები რბილად ეცემოდნენ.

მთვარე დილით.მთვარე ღამით.

ბგერებზე შემოხვეული ადამიანები.

სხეულის მეორე სართულზე მუსიკა ისევ ირთვებოდა.

ლა ლა ლა.ლალალალა…

მხატავდნენ. ბოლოს თითქოს ისევ მე ვხატავდი.

გალუჯდა.გაწითლდა.გამწვანდა.

ულვაშები აეპრიხა, ოღონდ ვერტიკალურად.

შეეშინდა.

ფეხები ქრებოდნენ, კედებით. ლურჯებით. წითლებით. ყვითლებით.

…. თავისქალაზე ისევ ეხატა, ფრთები ღილებით!

Salvador Dali-Cafe Scene. The Figures at the Table Make a Skull - Drawing for the Nightmare in "Moontide", 1941

გუშინ ვფიქრობდი მარტინ ჰაიდეგერის „ზმნიან ხელოვნებაზე“, სადაც ხელოვნება „გახსნაა“, ანუ გზა ახალი სამყაროსკენ, ახალი კი ნიშნავს დასაწყისს.

ფიქრი მბრუნავი მომავალია, მომავალი კი მოლოდინის გარეშე არ არსებობს. ეს ყველაფერი ერთად ალბათ, ნოტებზე მოცეკვავე ყვავია, სამი ფორთოხლისფერი ნოტით…

ზეცას ისევ ორგია მოეწყო ხელოვნების დასაბამთან, დაძენძილი ნოტები კი ისევ ტექნიკის მითოსში ბანაობდნენ, ფეიხოას ღრუბლებით. ისე მაგ მწვანე ხილმა მასწავლა ქალაქის წაკითხვა, ხმებით, სიტყვებით, სიცილით და უბრალოდ  მიმახვედრა რომ მანდარინიანი, ალუზიური კვანძები „ირეალურ იდიომებთან“ აერთებს სიურეალისტურ იდეალებს, ხოლო ნუდისტი სპლიყვები ექსპერიმენტულ სცენაზე ციფრებს და მუსიკას ერთმანეთში ურევენ, მანდარინები კი ისევ უკრავენ ზეცის საშოსთან…

<სული გარბის,მათხოვრობს
თვითმკვლელობის მცდელობაში კვდება>

ჩოგანივით მოქნეული სამი საათის მოჩვენება, აივანზე უკრავდა და ხელში ათამაშებდა საზოგადოებრივ ნაკვთებს, რომლებიც საკუთარ თავთან დარჩენისას გამხმარი ფერუმარილივით იშლებიან.

ის ისევ თამაშობდა ჭაღზე ჩამოკიდებული დაწნული თოკით და ისევ მეუბნებოდა, რომ „სისასტიკის ეროტიკულობა“ ლუწი და კენტია, როგორც სქოლიოზიანი მანდარინის „მთვრალი პოტენციალი“…

შუქით სავსე ოთახში ნავები გორგოლაჭებით სრიალებენ, მე კი ვზივარ ფორთოხლისფერ პროზასთან, რომელიც „კალკის“ ანტონიმია…

სუფლიორები სარდაფში იმალებიან და ნაკუწ-ნაკუწ მიირთმევენ ასოთა ნაგავსაყრელს, ანუ <ადამიანების დიდი ნაწილი ზღვარზეა-ერთი ნაბიჯი და აღარ წაიკითხავს>, მაგრამ შემდეგ ისევ მოითხოვენ პრივილეგიებს, ამიტომაცაა რომ დღეს უკვე ნიჰილიზმმა გადაღება მხატვრული განზოგადების ტიპი, რომელიც ერთნაირ ხასიათთა ცალკეული ნიშნების შეერთებით იქმნებოდა.

და ბოლოს, მე ისევ მოვიპარე ჩემი მოგონებები:

ბურუსით სავსე გრძელი ოთახი…

ყოველ კუთხეში დაბალი მაგიდა დგას…
მაგიდებზე ქოთნით კაქტუსები აწყვია…
კედლებზე ქრონოლოგიურად დალაგებული სურათები ბურუსს ირეკლავენ…
ვერტიკალურად ჩამოკიდებულ დაფასთან შიშველი გოგონა დგას…

მემგონი გუშინ იყო, მანდარინზე ის მზე რომ დავხატე, ჩვენი დედამიწასავით ჭრელი როა, ზედ პატარა ყვავიც მივახატე, მაგრამ სიესტას ძილიდან ვერ გამოვდივარ და ისევ მგონია რომ სხვა ვარ.  აი ის სხვა <მირაჟით შეწებებული თეოლოგი> რომ ჰქვია. რამოდენიმე დღის წინ ბიოლის კლოუნმა დამხატა და მემგონი  მოჩვენებასავით ჩამძახა: <ბინა იქნებ ცოტა მეტს ნიშნავს, ვიდრე თავის მოტყუებაო>, მაგრამ მე მაინც მინდა მანდარინზე ამხედრებული, აი იმ ზეცისკენ წავიდე, სადაც <მიწის შვილები ზეცის შვილებთან შედარებით მარტო ჭკვიანები კი არა, უფრო ადამიანურნიც და სულგრძნელნიც არიან>. მოგვიანებით მუსიკას მოვუსმენდი, გავიმეორებდი, გადავახვევდი და შევიგრძნობდი საკუთარ თავს, რომელიც ზოგჯერ მახინჯი იხვის ჭუკი მგონია, შეტენილი ფრაზით >>> „ჩემი ან ესმით ან არა…“

სარკეში ვიყურები და მიკვირს, რატომ გაიბზარა, ფერუმარილით აწყობილი, ადამიანის შეტევებით გაჟღენთილი ნაკვთები. ბრბო მიღიმის და თვალებზე ისევ მის რეჩედის ნემსებს მაფარებს. მეღიმება და ბროწეულის წვენით მოსვრილი ტუჩები ისევ არსებობის ურთიერთსაწინააღმდეგო ელემენტებით იღდგენს დაშლილ უჯრედებს.  და იცით როდის დაიშალა ეს უჯრედები? აი მაშინ, როცა ზაფხულში, ნარინჯისფერ ლოკოკინებს მარილი მოვაყარე და მათ დადნობას მომღიმარე, სადისტური სახით ვუყურებდი…

დილით სკოლაში რომ მივდივარ, „სალმითა და შურით“ სავსე ჩანთით, გზაზე გამოფენილი ლოკოკინების შეხედვისას მეღიმება და ვხვდები, რომ ბედნიერებაზე არასდროს მიფიქრია, უბრალოდ ვტკბებოდი ასფალტზე დახატული ლურჯი, თასმებშეხსნილი კედებით, რომლებიც სადღაც, მესაათის ჭიშკრისკენ მიხტიან, ბეღურას მომტვრეული ნისკარტივით.

მე ვმონაწილეობდი შენს არსებობაშიც, მაგრამ მითხრეს რომ ეს მკრეხელობაა. შენ სხვამ შეგქმნა, მაგრამ „შინაგან ემბრიონებში“ გუგუნის დიფერენციაცია შენ მოახდინე და შენვე მიწოდე არასრულფასოვანი, „ზედაპირული იდიომებით აწყობილი“. მთვარე დილამდე მაწესრიგებს, შემდეგ კი თამამად წარმოგიდგენ შიშველს, მარგარიტასავით ცოცხზე შემომჯდარს და გაალქაჯებულს.

არა, არა ტყუილად მიღიმი! მონოგამიით შეპყრობილი არ ვარ და არც მარტო შენზე იწყებს გაძლიერებულად ფეთქვას, საფეთქელში მოქცეული სისხლი, რომელიც უბრალოდ მანდარინისფერია.

გუშინ წარმოვიდგინე, როგორ ელაგა ჩემს კედლებზე, სამკუთხედებათ დაჭრილი ვოლტერის მოთხრობები, როგორ ლოცულობდნენ ჩემთვის გაცრეცილმაკიაჟიანი შამანები და როგორ მიქმნიდნენ კულტურას ბერძნული ცივილიზაციები. ბოლოს ისევ გამეღიმა და მივხვდი რომ <ვერაფერი ვერ წამართმევს ამჟამინდელ წუთს და მის განცდას>.

ბიოლისა არ იყოს, <საყოველთაო ბედნიერებასა და საპნის სიუხვეს ცოცხალი თუ გადავურჩი, ვეცდები, საერთოდ არ მქონდეს არანაირი სახე>…

/29.11.2010/

იცით როგორ მიყვარს ემოციების წერა ფორთოხლის ქერქზე ? მაგრამ არ ვიცი საიდან მოდიან ემოციები, ფერებიდან, მუსიკიდან თუ უბრალოდ, წითელი მარკერით გადაჯღაპნილი იდეალებიდან, რომლებიც ბავშვობის <ზოლიან ბანანებს> ჰგვანან, ლიტერატურული ატროფიით. ხის კაქტუსებზე კი, ისევ ალაგია ქრონოლოგიურად ჩამწკრივებული იისფერი კუბოები, რომლებმაც უკვე დაქოქეს მექანიკური წარმოსახვები და სალვადორ დალის ვერტიკალურ ულვაშებზე აღმოჩნდნენ, ცალი ფეხით დაკიდებულნი, იმპერიალისტური ტრუსებით.

შედევრს ვქმნიდი, გვამებს ცერზე ფირფიტები ეკიდათ და მაინც ფეხებთან მიგორავდა წყლით სავსე ლურჯი ბურთი, რომელსაც ტრამონტანა, ცაზე მარიონეტივით ჩამოკიდებული თვითმფრინავივით არხევდა…

სულ რაღაც ორი წელია რაც  ფორთოხლისთავა კლოუნის ძებნა დავიწყე, მაგრამ ჯერ ისევ ის ზოლიანი კედები მაცვია, ისევ კინოს ბილეთები მიჭირავს ხელში და ისევ გადმოკარკლული თვალებით ვუყურებ <მექანიკურ ფორთოხალს>.  ჰიტლერი გენეტიკით თამაშობდა, მე კი ამ ბოლო დროს, როცა მძინავს და ფეხები სიცივეში დაცურავენ, რელიგიით მიწევს თამაში და ისევ ცაზე მოხატული, აბორტის ტილოსავით მახსენდება, რომ <მირაჟით შეწებებული თეოლოგი> ვარ, გუშინწინ მანდარინზე ყვავებიან მზეს რომ ხატავდა…

დიდი დრო გავიდა იმის შემდეგ, რაც კნუტ ჰამსუნის <მისტერიები> გადავყლაპე და ისევ იგივე ემოციებით ვიხსენებ ფრეკენ გურდეს გაფითრებულ ხელებს და ისევ მახსენდება, რომ შუქი წყალივითაა. აი ის შუქი, აივნის კიდეზე მოცეკვავე, თეთრ კაბებში გამოწყობილ მეძავებს რომ ეთამაშება ხოლმე, ფერუმარილიანი ნაკვთებით.

სიცარიელეზე ვიწექი და თავზე მოგონებათა ჭაობი მეხვია. გაკვირდებოდი ისე, როგორც ფორთოხლისფერ ბაყაყს, დუმფარების მაგივრად ღრუბლებზე რომ დახტის. თვალებს ვხუჭავდი და ვხვდებოდი, რომ ციცინათელა შენი ობიექტური თავსართი იყო, ზოლებად მოლივლივე სახეებით. დაზოლილი ფიქრებიდან გამოსულმა, გადავწყვიტე ჩემივე სიტყვები მომეპარა. <მინიატურული რომანები ცივ წყალში გავრეცხე და აივანზე, დაწყვეტილ თოკებზე გადავკიდე>….

ჩემი ნაგავქვეშ მოყოლილი გონებრივი ორიენტირება ქვიშით სავსე ლარნაკზე, რეინკარნაციასავით რეპეტიციას გადიოდა, ხოლო ცაში გადამფრენი ადამიანთა ოცნებები, ტროტუარზე ჩემი ზოლიანი კედებივით ეცემოდნენ, შენი თითები ორთოგრაფიაში იკარგებოდნენ, ოთახში ღრუბლები შემოდიოდნენ და ჩემს ტვინში ისევ სცდებოდა საზღვარს  <ენების დიფერენციაცია>…

აივანზე გავედი, ტელეფონის ყურმილი ჩამოვხსენი თოკიდან და დავრეკე…. მაგრამ <ყურმილი ისე ახლოს მიაქვს პირთან და ისე სულმოუთქმელად ლაპარაკობს, რომ მეშინია არ დამდორბლოს>.

/30.11.2010/

…<ერთი მოფრინდა, ერთი გაფრინდა, გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა>. სიმართლეს გეტყვით და არასდროს დამიცვია სარკული სიმეტრია, ისევე როგორც შენი მოქმედების მდებარეობა სამ სიბრტყეზე. ბრბო-რეალურია, <მექანიკური ფორთოხალი> – ფსიქო-ისტორიული, ხოლო მე, ბულგაკოვის ვოლანდივით ირეალური ვარ, ანუ მეც მყავს ჩემი „კაროვიევ-ფაგოტი და ბეჰემოტი“, რომელთაც შიში წარმოშობს ადამიანებში.

როგორც მე, ვერც თქვენ აცნობიერებთ სულიერ სამყაროს „ადამიანებო“, იმიტომ რომ ვოლანდს მეფისტოფელის პროტოტიპად აღიქვამთ და ისევ იბნევით ზეცის ორიენტაციით.  ჩემი ცხოვრებაც მანდარინის ტრილოგიას ჰგავს, რომელშიც კურკებს წყლის შიში წარმოქმნის, ისევე როგორც ოსტატმა და მარგარიტამ წარმოქმნეს თავიანთი სულის „ემანსიპაციაში“ ვოლანდი და მისი ამალა – კაროვიევ-ფაგოტი, აზაზელო და ბეჰემოტი.

იცოდი რომ სამყარო, შენი კუბოკრული კაბის ჯიბეში ჩადებული თოვლიანი ციტრუსით იწყებოდა? და იქნებ შენ ხარ <საიდანღაც მოთრეული ლექსი>, რომელიც დროის შეგრძნებას ჰგავს თავისი „ინდიფერეტიზმით“. არადა ორივე დასტოპებული კადრი ვართ, სიუჟეტის განვითარების უფლებით.

ეხლა ისე მეღიმება, თითქოს ლიმონიან ჩაის ვსვამდე, მაგრამ სინამდვილეში მოგონებებმა დაუკრეს გამჭირვალე ბიუსტჰალტერებზე: ქვაფენილზე მდგარ სამკუთხედ მაგიდაზე ხორბლისფერ ძუს ფეხები ესპანური სინდიკატების მსგავსად აეშვირა, მაგრამ ვაგინიდან გამოყოფილი ბავშვის თავი, ბარტონის ნახატ თავკომბალას წააგავდა. ამფიბიები ძუს მკერდზე ბუზებს იჭერდნენ და რძეს წვეთ-წვეთად აყოლებდნენ….

როდესაც მანდარინს ვფრცქვნი, ვერასდროს იპოვი ჩემი ხლართების სტრუქტურულ გააზრებას ალბათ იმიტომ, რომ როგოც <მეორად სიზმრებში> ჩემი ფანტაზიები მხოლოდ ჯიბიდან ამოღებულ წვიმის წვეთებთან თამაშობენ.

/1.12.2010/

სკოლის ტერიტორიაზე მანდარინის ქერქის სუნი აღმაგრძნებს და ვცდილობ ვწერო უსაქმურობისთვის ან იმ ხელოვნებისთვის, რომლის ფილოსოფიაც ჰესემ ორი რადიკალურად განსხვავებული „მონათესავე“ სულით დამანახა. მეც მინდა ჩემი ნარცისი/გოლდმუნდი ვიპოვო და „წვერშიჭაღარაგარეული“ მოვკვდე…

არა,არა! სიკვდილი არ მინდა, მაგრამ ვიცი, რომ პიროვნული კატაკლიზმები სადღაც დაბლიდან მოდიან.

ოთახში ღრუბლები შემოდიან, თითები ფუძეებიანათ ორთოგრაფიაში იკარგებიან. ვხვდები, რომ ჩემს ტვინში „ენების დიფერენციაცია“ საზღვრებს სცდება და ახალი, რადიკალურად განსხვავებული მუსიკა იქმნება. ციფრებს, ბგერებს და სიმებს ერთმანეთში ვურევ, ჰორმონები კი დეფორმაციას განიცდიან…

კაპები სულაც არ არიან „ტვინით უსქესოები“ ალბათ იმიტომ, რომ ყველაზე რთულად ორფეხები „განიცდიან“ სქესობრივ მომწიფებას. ეხლა სადაც განვისვენებ, 28 მაგიდა დგას, ყველა მაგიდას თავისი მაიმუნი უზის. ხოდა, ამ არსებების უმეტესობა „არარსებულ სექსზე“ ლაპარაკობს…

„განვითარებული ამფიბიები“ დგანან და ყვედრებ-ყვედრებით არიგებენ „ცოდნას“ ისე, როგორც „სალამსა და შურს“…

…დიდი ხანია მომენატრა ბიოლის კლოუნის ორგვარი გააზრება…

გუშინ გავიგეთ, რომ ქუჩებში მანდარინის დინამიკები დაუყენებიათ. იძახიან გამვლელი რასაც გაიფიქრებს მანდარინები ხმამაღალი ჩურჩულით იკაკანებენო. აი მაგალითად, გუშინ ვოლტერის სულს ჩაუქროლებია სიცივისგან განარინჯისფრებულ მანდარინთან და მთელი ქუჩა გამყინავ ხმას მოუცვია: “ ბუნების კანონი გვასწავლის, რომ მოვკლათ მოყვასი ჩვენი. მთელი დედამიწის ზურგზე ხომ ყველა სწორედ ამგვარად მოქმედებს. მე იმიტომ არ ვიყენებ ადამიანის შეჭმის უფლებას, რომ სხვა გემრიელი საჭმელები მომეპოვება, თქვენ კი ეს საშუალებები არ გაგაჩნიათ.“

…ხოლო მეორე დღეს ვოლტერის თავი ქალაქის ცენტრში, პეპლებით მოხატულ ბაფთაზე ჩამოკიდეს მწერლებმა, რომლებსაც ჰგონიათ, რომ მედიატორები არიან ღმერთსა და კაცს შორის…

მარცხენა თვალი დახუჭული მქონდა, მარჯვენათი კი წიგნს ვკითხულობდი და ვფიქრობდი ჩვენს ქვეყანაში განვითარებულ ამბებზე, სადაც თუ რამე გაფუჭდა, შეკეთების უსწრაფესი გზა ავტომატურად საუკეთესოდაც ითვლება.

სიტყვებს ვაწყობ, ვერ ვიაზრებ და მაინც მახსენდება სალვადორ დალის ნათქვამი, როცა შეფუთულ ყურში დინჯად ჩამჩურჩულა: „თუ შენ აღიქვავ საკუტარ ნახატს, ჯობია საერთოდ არ დახატო ისო…“

…მეღიმება, მეფიქრება და მაინც ყველაფერი მტვრიანია, ხოდა გადავწყვიტე ქუჩაში გადავბარგდე, დავხატო ორფეხები და იქიდან მხოლოდ კლოუნები ამოვარჩიო.

და ბოლოს, როცა მეკითხებიან ვინ ხარ და რამდენი ფეხი გაქვსო, ყოველთვის ვპასუხობ, რომ ორფეხა კლოუნი ვარ, ოფიციალურად პროფესიონალი კომიკოსი მსახიობი მქვია და ერთ-ერთ ჩემს ნომერს „ლიმონი და ცხელი ჩაი“ ეწოდება…

მის რეჩედიც დისტანციური პულტით მართავდა ციფერბლატის სამ ისარს, მაგრამ ყველას ჩვენ ჩვენი ნისლი გვაქვს და რთულ სიტუაციებში უმეტესად ამ ნისლის უკან ვიმალებით ხოლმე.

როდესაც მარჯვენა თვალზე გაბზარული სათვალე მიკეთია, ვგრძნობ რომ სრული ინტეგრაცია არ მინდა, მაგრამ სრული დეზინტეგრაციაც ნაცრისფერი ელექტროშოკის საცეცებამდე მიმიყვანს.

და მაინც, როგორ წარმოგიდგენიათ მოოქროვილი, ვერტიკალური სიურეალისტური უკანალი?

-ჩემი კატა, ლუსი ფიქრობს, რომ სიურეალიზმი ჭკუით სავსე კოლოფია, ხოლო ჭკუა ავადმყოფობაა, ტკივილს გაყენებს, მაგრამ არავინ მიიჩნევს ავადმყოფობად…

თქვენს ტვინში მდებარე ძეგლებიც, შეიძლება შეცვალოს ოქრომ და გრანდიოზულმა პროპორციებმა, ალბათ იმიტომ რომ გაქვავებულმა ფალოსებმა დაისაკუთრონ ჩვენი ტერიტორია…

სამყარო ხომ გაფრცქვნილი ფორთოხალია, ხოლო ჩემსა და იდიოტს შორის ის განსხვავებაა, რომ მე გიჟი ვარ, ნარინჯისფერი სათვალით.

აუცილებელია გაურკვევლობა მიმოფანტო, ამაზე ბევრი წამოეგება…

ხოდა, ყველაფერი იქამდე მიდის, რომ მალე ჩვენი რეალობა დეპრესიის ერთ-ერთ ფორმად გადაიქცევა.

”ზროსლები” მხოლოდ ფსიქიატრიის და პათანატომიის განყოფილებებს ერიდებიან ალბათ, იმიტომ რომ მოზარდთა მექანიკური ბილბორდის მოხატვის შესაძლებლობა მიეცეთ, ვადაგასული, აჭრილი კალმებით.

მწვანე ნარინჯისფერის ანტიპოდია, მაშინ როცა მე, ორფეხა კლოუნი ვკითხულობ ჩვეულოებრივი, ასოციალური ადამიანის პარტიტურას, მაგრამ თუ თქვენ აღიქვამთ საკუთარ ნახატს, ჯობია საერთოდ არ დახატოთ ის.

ვიჯექი დასაქოქი აივნის კიდეზე, როდესაც წელშიმოხრილი, სქოლიოზიანი ახალშობილივით თვალებდაჭყეტილი ახალგაზრდა მომიცუცქდა გვერდზე, მოჭრიალე გორგოლაჭებით. იგი ამაყობდა თავისი, არც ისე საამაყო ჩამომავლობით მხოლოდ, იმიტომ რომ მასზე უთქვამთ: ”ცუდად ჩაცმული იყო და ამით ნაკითხი კაცის შთაბეჭდილებას ტოვებდაო”.

გავუღიმე, მაგრამ ტოლერანტობით გამოწვეული ასოციალურობა მტანჯავს, მტანჯავს და მტანჯავს…

ჰოდა, მექანიკურო მოზარდებო, ”თვითმკვლელები მხოლოდ ისინი ხდებიან, ვინც ვერ შეძლო დაბადების ტრამვის დაძლევა”.

ამ წიგნში ცნობილი ინგლისელი ზოოლოგი და მწერალი ჯერალდ დარელი იხსენებს თავის ბავშვობას, იმ დროს, როდესაც იგი თავის ოჯახთან ერთად საბერძნეთის კუნძულ კორფუზე ცხოვრობდა, სადაც პირველად იგრძნო გარესამყაროს სილამაზე და გაუჩნდა სურვილი მისი შესწავლისა. დიდი სიყვარულით აღწერს იგი ნადირ-ფრინველს, მწერებს, ქვეწარმავლებს და ამფიბიებს, რომლებსაც სახლში ეზიდებოდა და ჩვილი ბავშვივით უვლიდა. აკვირდებოდა მათ და დასკვნებს თავის საბუნებისმეტყველო დღიურში იწერდა.

ამ წიგნში მას აგრეთვე აღწერილი აქვს მწერების ბრძოლები, სადაც დეტალურად გადმოგვცემს მათ ემოციებს, შეგრძნებებს და ღიმილსაც კი. მემგონი საკმაოდ სახალისო წიგნია.

Advertisements

Um neue Beiträge per E-Mail zu erhalten, hier die E-Mail-Adresse eingeben.

Schließe dich 33 Followern an